Love is one of the eternal themes of world poetry. Yet in every generation it звучит in a new way, because each person experiences it as a personal discovery. In the poems of the Greek poet Mandy Pistikou, love appears not as an abstract feeling but as a profound inner experience capable of transforming a person and changing the way they see the world.

The cycle “Poems for the Days of Love” is a delicate lyrical confession in which the poet’s voice sounds sincere and trusting. There is no striving for complicated metaphors or decorative poetic effects. On the contrary, the strength of these texts lies in their simplicity and emotional clarity. Through images of roads, castles, fire, destiny, and the invisible bonds of love, the author speaks about what is familiar to everyone: the search for a kindred soul, freedom and trust, and the inner transformation that happens when one truly encounters another person.

In the poem “You Taught Me How to Love,” love becomes a lesson in humility and openness. In “The Handcuffs of Love,” a paradoxical idea emerges: a voluntary bond can be stronger than any external obligation. “Inevitable” reflects on the mysterious crossing of human paths, while “Faith” raises the theme of spiritual trust — the force that keeps the flame of feeling alive even in difficult times.

The poetry of Mandy Pistikou carries a special atmosphere of Mediterranean sincerity and inner freedom. It is lyricism in which love appears not only as a feeling but also as a path — a path of trust, growth, and the spiritual recognition of one another.

By publishing this cycle, the international magazine ArtMedia. “We draw with words” invites readers to encounter a world of poetry where personal experience becomes a universal language understood by people of different cultures and countries.

May these lines become for the reader an encounter with contemporary Greek poetry and a reminder that true love always begins with an open heart. ✨

Πρόλογος στον κύκλο «Ποιήματα για τις μέρες της αγάπης»
της Ελληνίδας ποιήτριας Mandy Pistikou
για το διεθνές περιοδικό ArtMedia

Η αγάπη είναι ένα από τα αιώνια θέματα της παγκόσμιας ποίησης. Ωστόσο σε κάθε γενιά ακούγεται με έναν νέο τρόπο, γιατί κάθε άνθρωπος τη βιώνει ως μια προσωπική ανακάλυψη. Στα ποιήματα της Ελληνίδας ποιήτριας Mandy Pistikou, η αγάπη εμφανίζεται όχι ως ένα αφηρημένο συναίσθημα αλλά ως μια βαθιά εσωτερική εμπειρία, ικανή να μεταμορφώσει τον άνθρωπο και να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον κόσμο.

Ο κύκλος «Ποιήματα για τις μέρες της αγάπης» είναι μια λεπτή λυρική εξομολόγηση, όπου η φωνή της ποιήτριας ακούγεται ειλικρινής και γεμάτη εμπιστοσύνη. Δεν υπάρχει επιδίωξη περίπλοκων μεταφορών ή διακοσμητικής ποιητικότητας. Αντίθετα, η δύναμη αυτών των κειμένων βρίσκεται στην απλότητά τους και στη συναισθηματική τους διαύγεια. Μέσα από εικόνες δρόμων, κάστρων, φωτιάς, μοίρας και των αόρατων δεσμών της αγάπης, η δημιουργός μιλά για όσα είναι οικεία σε όλους: την αναζήτηση μιας συγγενικής ψυχής, την ελευθερία και την εμπιστοσύνη, καθώς και την εσωτερική μεταμόρφωση που συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος συναντά πραγματικά έναν άλλον.

Στο ποίημα «You Taught Me How to Love», η αγάπη γίνεται ένα μάθημα ταπεινότητας και ανοιχτότητας. Στο «The Handcuffs of Love» εμφανίζεται μια παράδοξη ιδέα: ένας εθελοντικός δεσμός μπορεί να είναι ισχυρότερος από κάθε εξωτερική υποχρέωση. Το «Inevitable» αναφέρεται στη μυστηριώδη συνάντηση των ανθρώπινων δρόμων, ενώ το «Faith» αγγίζει το θέμα της πνευματικής εμπιστοσύνης — της δύναμης που κρατά ζωντανή τη φλόγα των συναισθημάτων ακόμη και σε δύσκολες στιγμές.

Η ποίηση της Mandy Pistikou μεταφέρει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα μεσογειακής ειλικρίνειας και εσωτερικής ελευθερίας. Είναι μια λυρική φωνή όπου η αγάπη εμφανίζεται όχι μόνο ως συναίσθημα αλλά και ως δρόμος — ένας δρόμος εμπιστοσύνης, ανάπτυξης και πνευματικής αναγνώρισης του άλλου.

Δημοσιεύοντας αυτόν τον κύκλο, το διεθνές περιοδικό ArtMedia. “We draw with words” προσκαλεί τους αναγνώστες να συναντήσουν έναν κόσμο ποίησης όπου η προσωπική εμπειρία γίνεται μια παγκόσμια γλώσσα, κατανοητή από ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών και χωρών.

Είθε αυτές οι γραμμές να γίνουν για τον αναγνώστη μια συνάντηση με τη σύγχρονη ελληνική ποίηση και μια υπενθύμιση ότι η αληθινή αγάπη αρχίζει πάντα με μια ανοιχτή καρδιά. ✨

ΣΥ ΜΟΥ’ΜΑΘΕΣ ΠΩΣ ΑΓΑΠΟΥΝ

Νόμιζα πως ήξερα πως αγαπούν.

Μα ήμουν γελασμένη.

Όταν περιπλανιόμουν ψάχνοντας να σε βρω

Εσύ έκανες την ίδια διαδρομή.

Σταματώντας σε διαφορετικά σημεία.

Περπατώντας στα ίδια μέρη.

Ψάχνοντας κι εσύ απεγνωσμένα .

Κι όταν σε βρήκα πίστευα πως εγώ ήξερα πιο πολλά για την αγάπη…

Και πως θα σε μάθω εγώ τι πάει να πει.

Μα έκανα λάθος.

Συ μου’ μαθες πως αγαπούν!

Χωρίς ποτέ να μου το ξεστομίσεις.

Χωρίς ποτέ να απαιτήσεις κάτι.

Και μ’ έμαθες πως να βγω από τα κάστρα που είχα οχυρωθεί.

Και τον ανόητο εγωισμό μου πως να κάνω κομμάτια.

Απλά γιατί δίπλα σου ήταν η μοναδική μου επιλογή…

YOU TAUGHT ME HOW TO LOVE

I thought I knew how people love.
But I was mistaken.

While I was wandering, searching to find you,
you were walking the very same path—
pausing at different places,
treading the same ground,
searching too, just as desperately.

And when I found you, I believed
that I knew more about love than you,
that I would be the one to teach you
what it truly meant.

But I was wrong.

You taught me how people love!

Without ever speaking the words.
Without ever demanding a thing.

You taught me how to step outside
the castles I had fortified myself within,
how to shatter my foolish pride into pieces—
simply because standing beside you
was my only choice.

ΟΙ ΧΕΙΡΟΠΕΔΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Σε είχα δίπλα μου εκείνη την βραδιά. Και καμάρωνα που ήμουν στο πλευρό σου.

Κανείς δεν ήξερε για μας. Ούτε και νοιαζόταν να μάθει.

Σε είχα δίπλα μου μα δεν μπορούσα να σε αγγίζω. Παρά μόνο με το βλέμμα μου.

Κι εσύ μ’ αγκάλιαζες με το δικό σου. Προστατευτικά. Διεκδικώντας την θέση σου δίπλα μου.

Δεν ήθελες κάποιος να στην πάρει.

Ούτε κι εγώ το ήθελα.

Κι ας μην μου είχες βάλει χειροπέδες. Εγώ δεμένη ήμουν μαζί σου.

Κι ύστερα μ’ ακολούθησες . Και με πήγες στο Παλάτι της Αγάπης .Εκεί που θα μπορούσες να με ΄δέσεις με τις χειροπέδες σου. Σα να ήθελες να μην φύγω ποτέ από κοντά σου!

-Λύσε με! σου ΄φώναξα! Κι έψαξες να βρεις τρόπο να με ελευθερώσεις.

Κι όταν με ελευθέρωσες, εγώ δέθηκα ακόμα πιο σφιχτά κοντά σου!

Γιατί κατάφερες να φυλακίσεις το κορμί και την ψυχή μου.

Με χειροπέδες που εγώ η ίδια είχα βάλει…

The Handcuffs of Love

That night, you were beside me.
And I was proud to be at your side.

No one knew about us.
Nor did anyone care to know.

You were beside me, yet I could not touch you—
except with my eyes.
And you embraced me with yours—
protectively, claiming your place next to me,
unwilling to let anyone take it away.

Nor did I wish it so.

And though you had placed no handcuffs on me,
I was bound to you.

Then you followed me,
and you led me to the Palace of Love—
where you could fasten me with your own handcuffs,
as if you wished I would never leave your side.

“Release me!” I cried to you.
And you searched for a way to set me free.

Yet when you freed me,
I bound myself to you even tighter—
for you had managed to imprison
both my body and my soul,
with handcuffs I had locked myself.

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ

Τυχαία λένε κάποιοι ότι συναντιούνται στην ζωή.

Τυχαία ερωτεύονται και δένονται με τον δεσμό της Μοίρας.

Παράλληλοι δρόμοι που σε κάποιο σημείο έχουν ενωθεί.

Και απορώ πως όλα σου τα θέλω ήταν και δικά μου,

Πολύ πριν σε γνωρίσω.

Ίσως αυτό να έκανε την ένωση μας κάτι το Αναπόφευκτο…

INEVITABLE

Some say that people meet by chance in life.
That by chance they fall in love
and bind themselves by Fate’s own knot.

Parallel roads
that at some point finally converge.

And I wonder how all those that you desired
had already been mine,
long before I ever knew you.

Perhaps that is what made our union
something…
Inevitable.

ΠΙΣΤΗ

Εγώ σε εμπιστεύτηκα από την πρώτη στιγμή.

Πίστεψα σε σένα. Όταν η λογική μου κραύγαζε να φύγω.

Σε πίστεψα.

Σα να ήμουν χαμένο κομμάτι της ψυχής σου.

Ένιωσα την κραυγή της καρδιάς σου.

Κι ας ήσουν σιωπηλός .Κι ας έλεγες πως είχες βολευτεί.

Οι λεύτερες καρδιές δεν βολεύονται σε σχέσεις συμβατικές.

Θέλουν άπλα. Εξέλιξη. Παιχνίδι .Ποικιλία.

Μα πιο πολύ θέλουν Πίστη. Όπως όλα.

Αυτή κρατάει ζωντανή την φλόγα .Και την θεριεύει ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Κι αν κλονιστεί παροδικά…πάντα να σιγοκαίει. Για να μπορεί με μια πνοή ελπίδας να επανέρχεται σαν πρώτα…

FAITH

I trusted you from the very first moment.
I believed in you—
even when my reason screamed for me to leave.

I believed in you,
as if I were a lost fragment of your soul.

I felt the cry of your heart,
even though you were silent,
even though you claimed you had settled.

Free hearts do not settle
for conventional bonds.
They crave openness. Growth. Play. Variety.

But more than anything,
they crave Faith—
as all things do.

It is faith that keeps the flame alive,
that makes it grow
even under adverse conditions.

And if it falters for a moment…
let it always smolder—
so that with a single breath of hope
it may return,
just as strong as before…